Witajcie! Cieszę się, że tu jesteście i że mogę opowiedzieć Wam o drodze, jaką przeszłam, aby lepiej zrozumieć siebie i innych w spektrum autyzmu. Moja historia nie jest prosta – diagnoza przyszła dość późno, bo w 2014 roku, gdy miałam 35 lat. To był niezwykle trudny czas, gdy walczyłam z ciężką depresją, która często współwystępuje u osób w spektrum. Na początku nie skupiałam się zbytnio na samej diagnozie, a raczej na powrocie do równowagi po terapii. Przez jakiś czas nie myślałam o spektrum – aż do wybuchu pandemii.

Nagle, gdy przyszedł COVID-19, nasz świat przeszedł na pracę online. Przez długi czas nosiłam przysłowiową maskę, dopasowując się do oczekiwań otoczenia i pomijając swoje potrzeby. Jednak praca zdalna i izolacja pozwoliły mi ją wreszcie zdjąć i poczuć, że mogę być naprawdę sobą – Agnieszką w spektrum. Odkrycie, jak wielu jest podobnych do mnie, jak wiele osób walczy o reprezentację, było przełomem. Wzrosło we mnie poczucie wewnętrznego buntu i potrzeba, by mówić o tym otwarcie.

Od tego czasu postanowiłam zabrać głos – mówić o tym, co oznacza życie w spektrum, pokazywać codzienność i odkrywać przed innymi prawdziwy obraz osób takich jak ja. Mam nadzieję, że ten blog stanie się miejscem dla wszystkich, którzy pragną lepszego zrozumienia i akceptacji.