„To nie brak chęci” – tylko coś, czego nie widać
Są rzeczy, które mnie fascynują.
Są rzeczy, które naprawdę chcę zrobić.
Ale często… nie zaczynam.
Nie dlatego, że mi się nie chce. Nie dlatego, że jestem leniwa.
Tylko dlatego, że nie potrafię przeskoczyć tej jednej, pierwszej sekundy.
Tego momentu przejścia od „chcę” do „działam”.
„Dlaczego nic nie robię?” – choć bardzo chcę
To jest jak niewidzialna ściana.
Patrzysz na nią i wiesz, że po drugiej stronie jest wszystko, co Cię ciekawi, co Cię przyciąga. Ale Twoje ciało nie rusza się z miejsca. Twój umysł obraca się w kółko. Serce bije szybciej. A Ty siedzisz. Trwasz.
Z boku wygląda to jak opór. Jak brak motywacji.
Ale wewnątrz to paraliż.
To setki mikropytań, które uderzają jednocześnie:
– „Od czego zacząć?”
– „Czy wszystko mam pod ręką?”
– „Co jeśli coś pójdzie nie tak?”
– „Czy jestem gotowa?”
– „Czy to ma sens?”
– „Czy ktoś mnie oceni?”
– „Czy wytrwam do końca?”
I nawet jeśli nie odpowiesz na żadne z nich – one już wykonały swoją robotę. Zablokowały.
Czasem próbuję oszukać ten mechanizm.
Przygotowuję wszystko dzień wcześniej. Planuję każdy ruch. Rozpisuję na kartce najmniejsze kroki. Ale kiedy przychodzi ten moment – ten jeden kluczowy moment – moje ciało jakby traciło połączenie z intencją.
Nie mogę wstać. Nie mogę zacząć.
To nie jest lenistwo. To funkcje wykonawcze, które się zacinają
Nie mówię tego jako wymówki.
Mówię to, żeby ktoś inny, kto tego doświadcza, wiedział, że nie jest sam.
Że nie każda niemoc to brak chęci.
Czasem to po prostu brak przełącznika w mózgu, który mówi „działaj”.
W spektrum autyzmu funkcje wykonawcze bywają osłabione.
– Trudniej zacząć.
– Trudniej zmienić bieg.
– Trudniej wrócić do czegoś przerwanego.
Nie dlatego, że to się wydaje nudne. Ale dlatego, że wymaga to ogromnej ilości energii.
Więcej niż u innych.
Najgorsze? To poczucie winy
Bo przecież miałam tyle planów.
Miałam tyle do powiedzenia.
Miałam tyle do zrobienia.
A potem… nic.
Cisza. Zacięcie. Brak ruchu.
I wtedy pojawia się myśl: „Jestem beznadziejna”.
A przecież nie jestem.
Jestem przeciążona.
Przytłoczona.
Zablokowana.
Czasem muszę zacząć „od środka”
Nie od idealnego początku.
Nie od tego, co wypada.
Czasem zaczynam od czegoś prostego. Od ubrania się. Od kawy. Od włączenia komputera bez planu.
I dopiero wtedy – po czasie – coś się odblokowuje.
Działanie zaczyna się nie od decyzji, ale od rytuału.
I czasem to wystarcza.
Choć nie zawsze.
Gdy znikasz, zanim zaczniesz
Nie piszę tego, żeby szukać usprawiedliwienia.
Piszę to, żeby dać sobie trochę więcej czułości.
I może komuś, kto też siedzi przy tej niewidzialnej ścianie i nie wie, jak ruszyć.
Może zaczniemy razem – nie idealnie, nie z rozmachem, ale powoli.
Od najmniejszego możliwego kroku.
Przeczytaj też o barierach, których nie widać
Jak radzić sobie z paraliżem analitycznym
Overthinking – objawy i leczenie paraliżu analitycznego
Nie jestem niezorganizowana – mam chaos w głowie. O zarządzaniu czasem i funkcjach wykonawczych
Dlaczego nie potrafię działać pod presją? O paraliżu, który włącza się, gdy ktoś patrzy albo czeka
Czy też znasz ten stan, kiedy nie możesz zacząć, mimo że bardzo chcesz?
Jak radzisz sobie z tym wewnętrznym oporem? Co Ci pomaga? A co – wręcz przeciwnie?
Cisza, która nie boli. Tekst o chwilach, gdy nikt niczego od Ciebie nie chce.
Nie chodzi o samotność. Nie chodzi o wycofanie.
Chodzi o ten rzadki moment, kiedy nikt niczego nie chce – a Ty możesz po prostu być.
Bez odpowiedzi. Bez reakcji. Bez presji.
Jutrzejszy wpis o potrzebie ciszy, która nie tłumaczy się światu.
O ulotnych chwilach ulgi i o powrocie do siebie.
Kontakt:
Redaktor Naczelny i teksty gościnne: achmiel@aspergerkawsieci.com
Zastępca Redaktora Naczelnego: ppflegel@aspergerkawsieci.com
Instagram:
Dedykowana grupa na FB: Głos w Spektrum
Zostaw odpowiedź