Szukanie miejsca pracy, które oferuje nie tylko rozwój zawodowy, ale też szacunek dla neuroatypowych potrzeb, to ścieżka pełna wyzwań, refleksji i odkryć. Od lat próbuję znaleźć zawodową przestrzeń, w której będę mogła czuć się w pełni sobą, zachowując autentyczność i komfort. Moja droga zawodowa nie była prosta, a próby dostosowania się do tradycyjnych środowisk pracy niosły ze sobą lekcje, które pomogły mi lepiej zrozumieć własne potrzeby.

Studia architektury – Wstęp do świata pełnego bodźców

Początkowo wybór architektury wydawał się fascynujący – zawód pełen kreatywności, analiz i logicznego myślenia. Niestety szybko zderzyłam się z realiami intensywnych projektów grupowych, głośnych pracowni, nieustannych zmian i harmonogramów, których rytm nie współgrał z moim wewnętrznym tempem. Świat akademickiej architektury nie oferował rutyny, elastyczności ani przestrzeni do przemyśleń w ciszy – zamiast tego pełen był bodźców, które wyczerpywały mnie szybciej, niż mogłam się regenerować. Ostatecznie, choć nie ukończyłam architektury, zyskałam cenną lekcję: potrzebuję środowiska pracy, które zapewni mi przewidywalność i możliwość pracy w ciszy.

Praca w biurze i korporacji – Plan dnia kontra rozpraszacze

Kolejny etap to praca biurowa i pierwsze doświadczenia w korporacji. Struktura biurowa i zaplanowany harmonogram wydawały się idealną odpowiedzią na moje potrzeby – przewidywalność i rutyna były dokładnie tym, czego oczekiwałam. Jednak, jak się szybko okazało, korporacyjna codzienność niosła ze sobą nowe wyzwania.

Przestrzeń open space, mimo wielu udogodnień, była pełna rozpraszających bodźców. Codzienne rozmowy przy biurkach, szum telefonów, dźwięki klawiatury, a także odgłosy typowe dla otwartych przestrzeni biurowych sprawiały, że praca stawała się wyczerpująca. Takie dźwięki jak mlaskanie, smarkanie, czy zbyt jasne światło jarzeniowe, potrafiły przytłaczać mnie już od rana. Ratowałam się słuchawkami, ale często też miałam wrażenie, że znikam za nimi, odcinając się od świata i tracąc kontakt ze współpracownikami. Dla osoby neuroatypowej, takiej jak ja, ważne jest, by wyznaczyć sobie przestrzeń, w której praca jest możliwa bez stałego przebodźcowania. Choć te doświadczenia miały swoje trudności, cenna była stabilność i struktura – nauczyły mnie, że biuro może być przyjaznym miejscem, ale tylko wtedy, gdy zasady pracy dopasowane są do indywidualnych potrzeb.

Praca zdalna – Szansa na prawdziwą swobodę

Kiedy przeszłam na pracę zdalną, poczułam prawdziwą ulgę. Wreszcie mogłam stworzyć przestrzeń pracy na własnych zasadach, wyeliminować rozpraszacze i dostosować otoczenie do moich potrzeb. Możliwość regulowania rytmu pracy do poziomu energii i skupienia każdego dnia przyniosła ogromne korzyści.

Praca zdalna w startupie ma swoje wymagania, głównie związane z elastycznością i brakiem ustalonej struktury, co dla wielu osób w spektrum może być wyzwaniem. Brak wyraźnych procedur i zmienne zadania mogą powodować dezorientację, dlatego musiałam wypracować własne sposoby na zachowanie organizacji. Startupy są dynamiczne, wymagają częstej adaptacji do nowych sytuacji, ale oferują też wolność – wolność do pracy w tempie, które pozwala mi w pełni wykorzystać swoje umiejętności.

Moja działalność – Pełna swoboda i bycie sobą

Dzięki własnej działalności mogę czuć się autentycznie sobą. Mogę planować swoje zadania zgodnie z nastrojem i potrzebami, pracować bez obaw o przerywające ciszę dźwięki biura. To miejsce, gdzie neuroatypowość jest zasobem, a nie przeszkodą. Praca na własnych zasadach daje mi poczucie prawdziwej swobody i spokoju.

Refleksje i wskazówki dla innych

Szukanie idealnego miejsca pracy dla osób w spektrum to proces wymagający cierpliwości i poznania własnych potrzeb. Tradycyjne miejsca pracy nie zawsze pozwalają na zachowanie autentyczności, ale warto szukać swojej przestrzeni, w której można w pełni być sobą. Eksperymentujcie, pytajcie, ale nigdy nie przestawajcie szukać.

Co przyniesie nowy wpis?

Już w środę czeka na Was gościnny wpis Neli R., która opowie o swoich doświadczeniach w korporacyjnym świecie jako introwertyk i osoba w spektrum. Zadaje pytania o to, czy rzeczywiście firmy preferują osoby przebojowe i jakie miejsce może w nich znaleźć introwertyk.

Jakie są Wasze doświadczenia na rynku pracy? Jak radzicie sobie z wyzwaniami zawodowymi?

Kontakt:

Wpisy gościnne: achmiel@aspergerkawsieci.com

Instagram: aga_aspergerka_w_sieci

Dedykowana grupa na FB: Głos w Spektrum