Osoby w spectrum często przejawiają bardzo wybiórcze talenty, w jakimś określonym obszarze. Nierzadko jest to wąska dziedzina, w której mogą jednak osiągnąć mistrzostwo i wysoki poziom. Mogą być więc doskonałymi pracownikami w określonych zawodach, zgodnych z ich talentem, wymagających skupienia się na określonych tematach oraz cechujących się znaczną rutynowością, powtarzalnością, możliwością zamknięcia czynności w pewien schemat. 

Wówczas mogą osiągnąć niepowtarzalną precyzję i dokładność. 

Doskonale, gdy mogą te prace wykonywać indywidualnie, we własnym zaciszu, we własnej, wydzielonej i jasno określonej przestrzeni. Dodatkowo samodzielnie organizując sobie czas oraz realizując pracę według własnego planu,  czyli kolejno zaplanowane etapy pracy, jedno po drugim, aż do osiągnięcia zakładanego rezultatu.

Z tegoż względu osoby w spectrum doskonale radzą sobie z pracą zdalną, wręcz jest to dla nich nierzadko –  ratująca z psychicznych i emocjonalnych problemów –  forma pracy.

Trudny czas pandemii pokazał, że taka forma pracy jest możliwa w  wielu zawodach i może nieść korzyści obustronne – dla pracownika i pracodawcy. Otworzyło to wielu osobom w spectrum nową drogę zawodową, która pokrywa się z ich osobowością, neuroróżnością, wąskimi umiejętnościami i specyficznym podejściem do funkcjonowania w przestrzeni zawodowej.

Dlaczego w pracy zdalnej czujemy się lepiej?

Nie raz zadawałam sobie to pytanie, wiedząc, że ta forma pracy sprawia mi wiele radości.  Podobnie jest ze zdalnością nauki u mojego syna z ZA. 

Myślę, że to kwestia poczucia bezpieczeństwa we własnej, nienaruszalnej strefie, którą sami sobie wyznaczamy i budujemy. Czujemy się pewni, bo nie obserwowani oraz nie oceniani na bieżąco przez innych. Umysł wolny od takich ograniczeń (ciągłego przeświadczenia o obserwowaniu, nieustannie analizujący zachowania społeczne, przemyślający własne reakcje) staje się bardziej efektywny i skoncentrowany na konkretnych zadaniach. 

Dodatkowo pojawia się kwestia budowania własnego komfortu akustycznego. Przestrzeń do pracy zdalnej  nie musi być hałaśliwa, może mieć w tle relaksującą muzykę, znajome dźwięki domowe, nie jest zaburzona interakcjami międzyludzkimi. To daje duży komfort. Obcowanie tylko z samym sobą i pracą jest dużym atutem home office.

W pracy zdalnej mniej narażeni jesteśmy na tzw. small talk, czyli wchodzenie w interakcje z innymi pracownikami, często przypadkowo i spontanicznie, np.: napotkanymi w korytarzu, pokoju socjalnym, przy drukarce, na schodach itp.

Myślę, ze praca zdalna daje także większą możliwość kontroli sytuacji i tego co dzieje się wokoło nas, co jest niezwykle istotne dla zachowania równowagi psychicznej osób ze spectrum. 

W pracy zdalnej występuje zwiększony kontakt słowem pisanym (mail, chat) nad kontaktem osobistym. Kontakt zdalny nierzadko może odbywać się także bez kamery, co dla osób z spectrum jest bardzo wygodne. Jeśli nawet pojawia się kontakt wizyjny przez monitor to i tak daje on większy komfort. Nie jesteś widoczny w całości, możesz kontrolować to co jest w obszarze kamery. Rozmowy przez Skype czy Teams, w ramach pracy zdalnej, odbywają się w sposób bardziej zorganizowany, mniej z zaskoczenia, a bardziej na zasadzie zaplanowania, zaproszenia do udziału, wpisania w kalendarz itp. Takie działania są jak najbardziej korzystne dla psychiki osób ze spectrum. Podczas rozmowy online również występuje większe zdyscyplinowanie i kolejność zabierania głosu, co ułatwia osobie ze spectrum włączenie się do dyskusji i prowadzonych rozmów.

Praca zdalna pozwala więc na pokonanie bariery w zakresie relacji międzyludzkich oraz trudności zrozumienia zachowań społecznych oraz dostosowania się do nich. To często system pracy zawodowej dający pełną satysfakcję, komfort psychiczny i 100% efektywność działania w pracy dla osoby ze spectrum.

Więcej o pracy zdalnej w spektrum autyzmu

W jakiej pracy odnajdą się osoby w spektrum autyzmu?

Osoba z autyzmem na rynku pracy – czy autyzm wyklucza z życia zawodowego?

Prokrastynacja w spektrum autyzmu – zrozumieć i pokonać

Perfekcjonizm w spektrum: błogosławieństwo czy pułapka?

A jakie są Wasze doświadczenia z pracą zdalną? Dajcie znać. 

Czy neuroatypowość wyklucza przywództwo? W jutrzejszym artykule na blogu sprawdzamy, jakie cechy i wyzwania wiążą się z rolą lidera w spektrum autyzmu. Dowiedz się więcej!

Kontakt:

Wpisy gościnne: achmiel@aspergerkawsieci.com

Instagram: ja_kora_rud

Dedykowana grupa na FB: Głos w Spektrum