Dlaczego depresja u osób w spektrum wygląda inaczej, jest trudniejsza do zauważenia i częściej prowadzi do kryzysów — oraz co naprawdę zwiększa ryzyko.
Cisza pod skórą.
Uśmiech w trybie awarii —
system zawieszony.
Depresja w spektrum: niewidoczna, mylona, często ignorowana
Depresja jest często pierwszym powodem, z jakiego dorośli z niezdiagnozowanym autyzmem zgłaszają się do psychiatry, psychologa lub psychoterapeuty. Pojawia się u osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu częściej, niż u neurotypowych. Jej objawy mogą wyglądać inaczej. Innym ludziom może być trudniej rozpoznać oznaki depresji u osób z autyzmem z powodu różnic w komunikacji. Mniejsze wykorzystywanie z sygnałów niewerbalnych (mowy ciała) w porozumiewaniu się, zmniejszona ekspresja emocjonalna, jak również wycofanie społeczne powoduje, że otoczenie odbiera osoby z autyzmem jako obojętne, a nawet pozbawione uczuć. Może ono nie zauważać, a wręcz nie uznawać długotrwale obniżonego nastroju, czy też depresji, negować istnienie takich stanów u danej osoby.
Jak narasta depresja: przeciążenie, niewidoczne sygnały i trudność w nazwaniu emocji
Codzienne sytuacje mogą być dla osób z autyzmem bardzo dużym wyzwaniem. Poczucie bycia nierozumianym, czy też nieakceptowanym przez otoczenie, izolacja społeczna i niska samoocena. może zwiększać poziom niepokoju, lęku, a także nasilać stres. Depresja odnosi się do wewnętrznych przeżyć. Często jej początkowe objawy nie są zauważane. Ani otoczenie, ani osoba która jej doświadcza może nie określać jako depresji długotrwałego smutku. Ale stopniowo pojawia się zmęczenie, poczucie beznadziejności, częsty płacz (nawet bez powodu), brak radości i zainteresowania dotychczasowymi zajęciami. Wydają się one trudne do wykonania, podobnie jak decyzje, które należy podjąć. Dochodzi nawet do paraliżu wykonawczego. Może występować poczucie winy i bezużyteczności. Poza tym pojawiają się trudności ze snem: bezsenność lub nadmierna senność, zmiany apetytu, przybieranie na wadze lub utrata wagi, słabsza dbałość o siebie. Zdarza się nadmierny niepokój i pobudzenie, problemy ze skupieniem uwagi. Depresja u osób z autyzmem może manifestować się także poprzez gniew, silne emocje trudne do nazwania. Aleksytymia, czyli trudność w identyfikacji i rozumieniu własnych emocji przeszkadza w rozpoznawaniu u siebie rozwijającej się depresji. W końcu pojawia się myślenie o śmierci, czy samobójstwie.
Kiedy maskowanie staje się zagrożeniem: skala myśli samobójczych w spektrum
Myśli samobójcze związane są najczęściej z kamuflowaniem się i maskowaniem cech autystycznych, a także niezaspokojonymi potrzebami wsparcia. Takie powiązanie w zdecydowanie mniejszym stopniu dotyczy osób neurotypowych. Myśli samobójcze występują u około 66% dorosłych osób z autyzmem. W populacji ogólnej jest to około 16%. Natomiast 35% dorosłych z autyzmem planowało próby samobójcze. Realny wskaźnik samobójstw może wynosić co najmniej 7%.
Dlaczego specjalista jest kluczowy w leczeniu depresji u osób w spektrum
Jest wiele strategii radzenia sobie z depresją. Jednak przede wszystkim warto chyba udać się do specjalisty: lekarza psychiatry. Pomoże on rozpoznać rodzaj i głębokość zaburzenia depresyjnego. Od tego zależy dalsze postępowanie terapeutyczne. Leczenie farmakologiczne z kolei pozwoli na zbudowanie podstawy do wdrażania innych sposobów poradzenia sobie z tym stanem, który może odbierać wszelką energię.
Zostaw odpowiedź