O uznaniu emocji, które nie pasują do schematu
Czasem słyszę: „Nie jesteś naprawdę zła, tylko przestraszona”.
Albo: „Nie jesteś zmęczona, tylko unikasz ludzi”.
Albo: „To nie smutek, to po prostu burza hormonów”.
Czasem nawet: „Wydaje ci się, że jesteś spokojna, a przecież aż się gotujesz”.
Zamiast: „Rozumiem, że tak właśnie się czujesz” – dostaję korektę.
Zamiast obecności – narrację.
Zamiast kontaktu – objaśnienie.
Wiem, że nie każdy to robi złośliwie
Niektórzy mają dobre intencje.
Chcą pomóc mi „dotrzeć do prawdy”.
Ale to nieprawda, że nie wiem, co czuję.
Czasem jestem przytłoczona, czasem mam trudność z nazwaniem emocji.
Ale to nie znaczy, że one są nieprawdziwe, pomylone, „źle zinterpretowane”.
Wiem, że czasem czuję niewygodne emocje.
Takie, których nie wypada. Takie, które są „mało kobiece”.
Złość. Zniechęcenie. Zazdrość. I niezgodę.
Czasem jestem zimna i oschła. Czasem impulsywna i drażliwa.
I właśnie wtedy najbardziej potrzebuję, żeby nie robiono mi emocjonalnego gaslightingu.
Nie chcę być „diagnozowana” przez osoby bez pytań
Nie chcę być korygowana przez ludzi, którzy nie pytają, tylko zakładają.
Nie chcę być poprawiana przez tych, którzy na słowo „smutek” odpowiadają „na pewno to nie smutek”.
Nie chcę, żeby mnie tłumaczono przed samą sobą.
Chcę być widziana.
Nie „przez pryzmat teorii” – tylko naprawdę. W emocjach, które są niewygodne, trudne, czasem dla mnie samej.
Jestem osobą w spektrum
Nie przeżywam emocji mniej – tylko inaczej.
Czasem intensywniej. Czasem bardziej fragmentarycznie.
Ale moje emocje są moje.
Nie chcę, żeby ktoś je przepisywał, tłumaczył, wygładzał.
Nie potrzebuję analizy.
Potrzebuję: „Jestem z tobą. Tak, jak się teraz masz”.
Więcej o emocjonalnej regulacji, gaslightingu i spektrum
Gaslighting – manipulacja, która jest przemocą
Gaslighting – na czym polega i jak się objawia?
Kiedy rodzina przestaje być bezpiecznym miejscem – życie w cieniu narcystycznego manipulanta
Nie lubię, gdy ktoś mówi ‘uspokój się’. O bagatelizowaniu emocji w spektrum
Czy pozwalasz sobie na „nieogarnianie”?
Czy zdarzyło Ci się, że ktoś próbował powiedzieć Ci jak „powinnaś się czuć”? Jak odbierasz te momenty? Podziel się – Twoje słowa mogą pomóc innym czuć się mniej samotnie.
Kłamstwo dla dobra innych – czy zawsze jest bezpieczne?
Czasem zdarza się nam powiedzieć coś nie do końca prawdziwego, by nie zranić kogoś bliskiego. Tak zwane „białe kłamstwa” wydają się niewinne, a nawet szlachetne. Jednak dla osoby w spektrum autyzmu każde kłamstwo – nawet wypowiedziane w dobrej intencji – może wywołać silne poczucie winy i wewnętrzny dyskomfort. W jutrzejszym tekście dzielę się swoimi odczuciami i refleksjami na ten temat oraz zastanawiam się, jak budować relacje oparte na prawdzie i zrozumieniu.
Kontakt:
Redaktor Naczelny i teksty gościnne: achmiel@aspergerkawsieci.com
Zastępca Redaktora Naczelnego: ppflegel@aspergerkawsieci.com
Instagram:
Dedykowana grupa na FB: Głos w Spektrum
Zostaw odpowiedź