O tym, że słowa potrafią ranić bardziej niż cios – i dlaczego nie ma zgody na przemoc wobec matek i dzieci w spektrum.
„To tylko słowa” –
mówią, gdy wbijają nóż w serce.
Rana nie krwawi.
Kilka słów wstępu
Są teksty, których nie da się złagodzić.
Są głosy, których nie wolno przyciszać.
Dziś oddajemy przestrzeń Kasi – matce dziecka w spektrum, która powiedziała głośno to, co wiele kobiet myśli, ale nie mówi.
Bez cenzury. Bez wygładzania. Bo czasami tylko krzyk oddaje prawdę.
DOŚĆ. KURWA, DOŚĆ.
Nie, to nie jest tylko “niewinny komentarz”.
Nie, to nie jest “dobra rada”.
To nie są pytania z troski, to nie są sugestie z miłości.
To jest brutalna przemoc psychiczna.
Wobec mojej rodziny. Wobec mojego dziecka. Wobec mnie – matki, która każdego dnia niesie na barkach więcej, niż ktokolwiek z Was może sobie wyobrazić.
Macie czelność komentować nasze życie, nasze wybory, nasze dzieci – nie mając o tym ŻADNEGO pojęcia.
Macie odwagę oceniać nas, ale nie macie odwagi się zatrzymać i zapytać: czy moje słowa krzywdzą?
A krzywdzą. Codziennie. Cicho. Podskórnie.
To się nazywa przemoc psychiczna. I nie zamierzam jej już znosić.
Mam dość oceniania mojego dziecka.
Dość linków do cudownych terapii, które “leczą” autyzm, jakby to była jebana grypa.
Dość tekstów, że mój syn jest “upośledzonym debilem”, bo nie pasuje Wam do neurotypowych oczekiwań.
Dość rad od ludzi, którzy nie wiedzą NIC o neuroróżnorodności, ale mają opinię na wszystko.
Nie nosisz moich butów. Nie żyjesz moim życiem. Nie wychowujesz mojego dziecka.
Więc zamknij się.
Nie masz prawa nas oceniać. A skoro sobie je przywłaszczyłeś_aś – JA CI JE ODBIERAM.
Nie będziesz decydować o tym, jak opowiadam o swoim dziecku.
Nie będziesz dyktować mi, co mogę pokazać, a czego nie.
Nie podoba Ci się mój świat? Wypierdalaj.
Zablokuj mnie. Opuść stronę. Przestań śledzić.
Ale jeśli zostajesz – to naucz się trzymać język za zębami.
Bo mój syn nie jest “problemem”.
Nie jest “dziwny”, “nienormalny”, “gorszy”.
On JEST. I MA PRAWO BYĆ.
A ja mam prawo go kochać, chronić, wspierać – i mówić o tym głośno.
Wiesz, czym różni się mój syn od Ciebie?
On ma diagnozę. Ty nie.
A skoro ktoś czerpie satysfakcję z wyżywania się na dziecku – to ewidentnie sam potrzebuje pomocy.
Od dziś każdą przemoc słowną, każdy obraźliwy komentarz, każde przekroczenie granicy – będę zgłaszać.
Bo to nie są “słowa”.
To są rany, które zadajecie kobietom, które i tak codziennie walczą jak lwice.
Ja już mam dość krwawienia.
W imieniu swoim. I w imieniu innych matek dzieci neuroróżnorodnych.
DOŚĆ. KURWA, DOŚĆ.
Komentarze, które ranią
Oto niektóre wypowiedzi, które wzbudziły taką złość Kasi:
„Hej, skomentowałam Twój post. Wybiórczość pokarmowa wynika z zaburzeń sensorycznych. Poza tym, Twoje dziecko ma typowe objawy boreliozy (…)”
„Znów jakiś przygłup z autyzmem 🤮🤮🤮”
„Jesteś pierdolnięta, bo zbierasz na fundacji kasę dla Antka, a wydajesz na wakacje. (…)”
„Mój kochany tatuś! Wyleczył mnie pasem z ćwiekami. (…)”
„Czasami autyzm to ściema – dziecko będzie bardzo agresywne, jeżeli rodzice są walnięci (…)”
„Więcej szczepioneczek!! Będzie zdrowsze!!! 😂😂😂”
„Chłopiec ma prawdopodobnie zapalenie mózgu. (…) proszę zainteresować się chelatacją, homeopatią.”
„Widzę pewną hipokryzję u tej pani (…) jej dziecko może po prostu jest niewychowane…”
To tylko fragment większej lawiny.
Lawiny, która pokazuje, jak bezkarne wciąż bywa słowo w sieci.
Podsumowując
Tekst Kasi to nie tylko osobisty krzyk. To także ostrzeżenie – że przemoc słowna nie jest błahostką.
Rani. Niszczy. Zostawia blizny.
A matki dzieci w spektrum mają prawo powiedzieć: dość.
Nie dla rad, które są wyrokami.
Nie dla hejtu, który odbiera godność.
Nie dla ocen, które krzywdzą dzieci.
Bo każde dziecko ma prawo być sobą.
A każda matka – prawo mówić o tym głośno.
Zobacz też: głosy, które warto usłyszeć
FUNKCJONOWANIE RODZINY Z DZIECKIEM ZE SPEKTRUM AUTYZMU. OPIEKA I TERAPIA
Radzenie sobie ze stresem rodziców dzieci z autyzmem
Nie zgadzam się. Nawet jeśli się różnimy
Dorośli kontra dziecko: nierówna walka z użyciem mowy nienawiści
Twoje doświadczenie z hejtem
Czy zdarzyło Ci się, że komentarze po diagnozie dziecka zraniły Cię bardziej niż brak wsparcia systemu?
Jak sobie z tym poradziłaś?
Kontakt:
Redaktor Naczelny: achmiel@aspergerkawsieci.com
Zastępca Redaktora Naczelnego: ppflegel@aspergerkawsieci.com
Instagram:
Dedykowana grupa na FB: Głos w Spektrum
Zostaw odpowiedź